Hokej okiem fotografa motorsportu

Od lat fotografuję samochody i wyścigi. Wierzę, że dotarłem do poziomu, na którym naprawdę *czuję* rytm toru. Często potrafię przewidzieć, co się wydarzy, przeczuwając, w którym miejscu znajdzie się samochód i gdzie dokładnie muszę stanąć. To niesamowite doświadczenie mieć taką więź – moment, w którym przestajesz myśleć, a po prostu wiesz. Ale jest też druga strona medalu: każda strefa komfortu rodzi rutynę. Choć powtarzalność jest atutem, może stać się pułapką, prowadzącą niekiedy do kreatywnego zastoju.

Przełamać rutynę

Planując kalendarz, spojrzałem na luki między wydarzeniami i zadałem sobie pytanie: czy to czas, by wyjść poza strefę komfortu? W Finlandii opcje są jasne: krajobrazy, dzika przyroda lub hokej. Tutaj hokej to coś więcej niż sport – to religia. Dla mnie był to naturalny wybór. Może nie są to sporty motorowe, ale bezsprzecznie jest to sport walki i akcji. Dzięki gościnności zespołu HIFK, udałem się do hali, by rzucić sobie wyzwanie. Inne światło, inni bohaterowie, inny timing... wszystko inaczej.

Inny rodzaj prędkości

Muszę przyznać: próba przewidzenia toru lotu krążka pędzącego 150 km/h to koszmar. Jestem pewien, że fotografowie, którzy robią to na co dzień, mają to samo intuicyjne „czucie”, które ja mam na torze wyścigowym, ale dla mnie była to szkoła przetrwania. Mimo to, nie poddałem się. Przeniosłem swoje wyścigowe nawyki na lód – wykorzystując technikę panoramowania (panning), skupiając się na tle i szukając unikalnych perspektyw. W motorsporcie staram się osadzić obiekt w jego otoczeniu, by opowiedzieć szerszą historię – tę samą filozofię zabrałem ze sobą do areny.

Czynnik ludzki

Największe wyzwanie? Atmosfera. Na torze często jestem sam ze swoimi myślami, poruszając się swobodnie ze stoperami w uszach. Na meczu hokeja stajesz się częścią spektaklu, wciśnięty między ryk kibiców a intensywność gry zawodników. To niezwykle namacalne, głośne i statyczne doświadczenie w porównaniu do kilometrów, które pokonuję pieszo podczas weekendu wyścigowego. Ostatecznie, była to kluczowa lekcja. Zmusiła mnie do innego spojrzenia i wyostrzyła mój refleks. Na pewno wkrótce znów stanę za szybą – bo wyjście poza strefę komfortu to nie tylko wyzwanie; to jedyna droga do rozwoju.